ՀՈՒՄՈՐԸ ՆՈՅԵՄԲԵՐՅԱՆՈՒՄ

Հատված Իգնատ ՄԱՄՅԱՆԻ «ԵՐԿԻՐ ԾՆՆԴԱՎԱՅՐ» գրքից

* * *

Անասնագողությունը Կոտիկի աչքին ոչ թե հանցանք էր, այլ զբաղմունք, աշխատանք, որից եկած օգուտը նույնպես միանշանակ հալալ վաստակ էր։ Հե՞շտ է գիշերվա վտանգներին ենթարկվելով սար ու ձոր ընկնել, ահռելի չարչարանքով անասուն գողանալ, որ ծախի, մի ցավի ոտք կոտրի։ Նրա փիլիսոփայությունը, համենայնդեպս, արդարացնում էր եկամտի այդ միջոցը, և չէր հասկանում, թե այդպիսի բանի համար ինչո՞ւ են մարդկանց դատում։ Իսկ իրեն շատ էին դատել, այնքան շատ, որ երբ հերթական դատի ժամանակ դատավորը հարցնում է՝ Կոտի՜կ Ամիրաղյան, նախկինում դատվա՞ծ ես, անմեղ – անմեղ պատասխանում է՝

— Էս տարվանի՞։ Ոչ, բոլորովին…

Իսկ այդ օրը ընդամենը հունվարի 4-ն էր։ Շարունակել կարդալ “ՀՈՒՄՈՐԸ ՆՈՅԵՄԲԵՐՅԱՆՈՒՄ”

Իգնատ Մամյան. «Վիրավոր լեռան ճիչը» (Լրացվող)

«Վիրավոր լեռան ճիչը» փաստավավերագրական գրքի շնորհանդեսը Հայաստանի գրողների միությունում
2006 թ. մարտի 14 (ՄԱՍ I)

* * * Շարունակել կարդալ “Իգնատ Մամյան. «Վիրավոր լեռան ճիչը» (Լրացվող)”

ՎԵՐՋԻՆ ԽՐԽԻՆՋԸ

Էլ հարկավոր չէր: Անթամբ ու անսանձ
Տարել գյուղից դուրս՝ լքել էր տերը.
Ու քարշ տալով իր ոտքը փշրված՝
Ձին հեռանում էր դեպի դաշտերը

Կանգ առավ մի պահ, ետ նայեց նա լուռ,
Ու լայն ռունգերով հոտոտեց օդը.
Ռունգերի վրա մարում էր տխուր
Մանկութ ախոռի հարազատ հոտը: Շարունակել կարդալ “ՎԵՐՋԻՆ ԽՐԽԻՆՋԸ”

Լուսեղեն երգի երևույթը

Ի՛նչ արագ է թռչում ժամանակը, Տե՜ր Աստված, հարազատ մարդու ժամանակը:

Քսանհինգ-երեսուն տարի է անցել, բայց նրա բանաստեղծական ճանապարհին երբեք մեգ ու մշուշ չի եղել, այլ միայն լույս ու բյուրեղյա մաքրություն, կապույտ ճախրանքի թափանցիկություն, արևային հրացոլք, իր իսկ «արծաթե եզերքից» բխող անլռելի, ոգեղեն մի ղողանջ… Շարունակել կարդալ “Լուսեղեն երգի երևույթը”

Արմենուհի Ծատուրյան․ Այնժամ ես քեզ հետ էի, և աշխարհն էր ինձ հետ

Այնժամ ես քեզ հետ էի, և աշխարհն էր ինձ հետ, իսկ հիմա, կուչ եկած աշխարհի իմ տխուր անկյունում, գրում եմ այս տողերը՝ հույս ունենալով, որ կբռնեմ այն լուսավոր արահետը, որ ինձ կբերի դեպի քեզ:

Համոզված եմ, որ մեր հաջորդ հանդիպման վայրը տիեզերքն է լինելու: Ես այնտեղից լսում եմ հեռավոր զանգերիդ կանչը, և այն ինձ տանում է Այրում՝ քո առաջին սիրո հայրենիքը, ուր օրվա աղմուկները հանգչում էին, ու սկսվում էր բարաքաշարի երեկոն: Շարունակել կարդալ “Արմենուհի Ծատուրյան․ Այնժամ ես քեզ հետ էի, և աշխարհն էր ինձ հետ”

ԿԱՐՈՏԵՑԻ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾ ԸՆԿԵՐՈՋՍ

Բանաստեղծ, արձակագիր, հրապարակախոս: Այս բոլոր բնագավառներում ԻԳՆԱՏ ՄԱՄՅԱՆԸ փայլո՛ւն էր, նկատելի՛ էր, հեղինակավո՛ր էր: Նա, ով ընդամենը 61 տարի վայելեց այս արևի լույսը, հանկարծ հեռացավ` անտնքոց, անաղմուկ` փորձելով հեռացումի քայլերի աղմուկից հանկարծ չարթնացնի տանեցիներին:

Բնույթով ահավոր համեստ էր: Համեստ, ոչ նրա համար, որ ասելու, ներկայացնելու բան չուներ (չափազանց շատ ուներ), այլ որ կարիք չկար, ու ինքն էլ կարիք չուներ ավելորդ անգամ ցուցանել մի բան, որ բաց ափի պարզությամբ ներկայացված էր իր գրքերում, հրապարակախոսական իր հոդվածներում, «Գրական թերթի» (ուր երկարամյա պատասխանատու քարտուղարն էր) համարներում… Շարունակել կարդալ “ԿԱՐՈՏԵՑԻ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾ ԸՆԿԵՐՈՋՍ”

ԴԱՌԸ ՄԵՂՐ

Լուսանկարը՝ hcav.am-ից

 

Հիմալայներում ապրում է վայրի սև մեղուների մի տեսակ, որի գոյապաշտպանության բնազդը դրսևորվում է չափազանց ինքնատիպ ու դաժանությամբ: Ծառի փչակը կամ ժայռի խոռոչը մեղրով լցնելուց հետո սև մեղուները այն սերեկում են միայն իրենց հայտնի ինչ-որ ծաղիկներից հավաքած հյութով, որն ունի թափանցիկ-ոսկեգույն երանգ և չխամրող ուժեղ բուրմունք: Շարունակել կարդալ “ԴԱՌԸ ՄԵՂՐ”

ԱԿՍԵԼ ԲԱԿՈԻՆՑ

Աշնանային մութ էր, տերևաթափ ծառեր,
Խշշում էին այգում սիմինդրները չոր,
Շշնջալով իրար նաիրական բառեր՝
Գնում էինք թախծոտ իրիկունի միջով։

Եվ նա՝ սերմնացանը մեր նորօրյա լույսի,
Պատմում էր, թե ինչպես մութը լույսին կերավ.
Նա պատմում էր շքեղ երազների մասին,
Որ բիրտ ձեռքերի մեջ անկարեկից մեռան։

— Սերը սեր է մնում, ցավը մնում է ցավ,
Մի՛ հանձնվիր խաչին այդպես հեշտ ու թեթև,
Խմիր պահի գինին ու մի խորհիր բնավ,
Թե ի՞նչ կպատահի կյանքում այնուհետև… Շարունակել կարդալ “ԱԿՍԵԼ ԲԱԿՈԻՆՑ”